Mies Demming

158    MIES DEMMING.

meer weet, dat je het doet.”

„Vrouwkie, maak me er in ’t vervolg attent op. ’t Zou ellendig zijn als de kinderen ook zulke kuren kregen, ik wil daar niet ook schuld aan hebben.”

„Nu, je vrouw zal er wel voor zorgen, dat het niet gebeurt,” stelde Mies hem gerust. „Zelden zag ik zóó’n verstandig moedertje, je kinderen worden heusch model opgevoed.”

„Ja, wat ’n schat van ’n wijfie heb ik toch, hè Mies? En dan ben ik nog vaak zoo brommerig en vervelend tegen haar.”

„’t Is nogal bar,” lachte Ans. „Geen wonder, dat je wel eens brommerig thuiskomt, als je den geheelen dag klachten hebt moeten aanhooren.” „Ze aanhooren is nog zoo erg niet,” zuchtte Henk. „Maar ze opheffen, dat is ’t erge. Mies, kind, neem nooit een dokter tot man. Alle ergernis komt op jouw kopje terecht.”

„Alsof dat in een ander vak niet is,” lachte Mies. „Jullie mannen zijn eenmaal geboren pruttelaars en bromberen en wij, zachte duiven, zijn er, om al jullie gebreken, en ’t ztjn er velen, in deemoed te dragen.”

„Kinderen,” zei Annie met een blik op de klok. „Laten we hierover niet langer debatteeren, ’t is morgen weer vroeg dag en wij goede buitenlui kunnen niet tegen dat late naar bed gaan. Vooruit, stadsmusch, naar je nestje.”

Mies ging dien avond naar bed met een blij en opgewekt gevoel.

Het in-gelukkige huishoudentje van Annie en Henk, het elkaar volkomen begrijpen en aanpassen van die twee, de schatten van kinderen, zoo ongekunsteld en lief, dit alles deed haar ontzettend veel goed en ’t wekte het verlangen op ook eenmaal zoo’n rustig, veilig nestje te hebben met geen anderen wil, dan op te gaan in elkaar.