Mies Demming

MIES DEMMING.    157

dat de beide meisjes afscheid namen.

„Gewoon een wondertje is toch die zus van jou,” zei Mies tegen Henk, terwijl ze Annie hielp de kopjes omwasschen.

„Zoo is ze altijd geweest,” zei Henk. „’t Eene oogenblik een zuur, naar schepseltje, ’t andere een zachte, warm-voelende vrouw. Ik kan je zeggen, dat ik Jan bewonder, die bij dit altijd wisselende zijn geduld maar houdt. Mij maakt ze soms ziedend met al d’r nukken en vinnigheidjes. Ik zou ’r dan met pleizier door elkaar kunnen rammelen.”

„Moet je dat hooren,” plaagde Annie. „In z’n hart is ie dol op het eenige zusje en hij heeft hard meegedaan haar op een schandelijke manier te verwennen. Want daarin zit de grootste fout Henk, Beppie is èn door haar ouders èn door jou vreeselijk verwend en Jan plukt daar nu de bittere vruchten van. Nu je vaak moe en over-prikkeld bent, erger je je aan Beppie’s grilligheid, maar vroeger duldde je ook alles en verbaasde ik me even hard over je uithoudingsvermogen als jij ’t nu over Jan doet.”

„Ik geloof, dat je vrouw daar den spijker op den kop slaat,” plaagde Mies.

„Ja, ongelijk heeft ze niet,” bekende Henk.

„Je ziet nu,” zei Annie, terwijl ze door Henk’s haren streek, „wat de gevolgen van al dat verwennen zijn. Zorg er nu voor, dat je je kinderen daar vrij van laat.”

„Jij hebt makkelijk praten,” bromde haar echtgenoot. „Jij bent den heelen dag bij ze en ik zie ze maar bij oogenblikjes, dan heb ik geen zin den boeman te spelen.”

„Malle vent,” lachte Annie. „Er is nog een groot verschil tusschen boeman spelen en ze in alles hun zinnetje geven.”

„Doe ik dat dan heusch zoo erg?”

„Ja, dat doe je en ’t ergste is, dat je al niet