Mies Demming

MIES DEMMING.    147

een keer of wat erg genoten. Ik heb Paul Wegener en Moïssi gezien, een schitterend Russisch ballet en ben ook wel eens naar het Concertgebouw geweest, waar ik Ilona Durigo en Myra Hess hoorde. Al was ik niet veel uit, ik heb wel het neusje van den zalm gehad.”

„Om jaloersch van te worden,” zei Terwolde. „We blijven hier zoo verstoken van al wat goed is, je kunt er soms naar snakken.”

„Je vergeet,” zei Beppie, „dat we hier de Hol-landsche tooneelgezelschappen krijgen. Maar, dat is natuurlijk niet genoeg; als ’t niet uit het buitenland komt, deugt het niet.”

„Dat is nonsens,” viel Henk in. „Als we hier de werkelijk goede troepen kregen, zouden we niet naar iets anders verlangen. Maar, wat krijg je hier? Een grocje van alles. En dan die ongelukkige zaal met die vreeselijke tooneel-décors* dat verstoort immers alles. Je schaamt je eigenlijk als er zoo’n dood enkel keertje goede krachten komen. Ze moeten zich wel groen ergeren, als ze op zóó’n tooneel moeten spelen.”

„Ja,” lachte Mies, „dat is zoo. Laatst moest ik Ellen Mason interviewen en die vertelde me juist, hoe ze van den winter hier opgetreden was en zich had moeten kleeden en schminken in de huiskamer van den caféhouder en hoe ze, in een spannende scène bij een open haardvuur, op den grond eenige blokken hout hadden neergelegd, wat het brandend vuurtje moest beduiden.” „Die menschen hebben ook zoo’n vreeselijke drukte,” spotte Beppie. „Waarom komen ze dan, laten ze wegblijven als ’t hun niet bevalt.”

„Hè, Bep, wat flauw van je,” zei Annie. „Ze brengen ons toch heerlijke avonden, als we dat niet hadden, waren we altijd aangewezen op „Heideland” en dat is nu toch heusch niet zoo hemelsch.”

„Heideland” is héél verdienstelijk,” bracht Bep-

10*