Mies Demming

146    MIES DEMMING.

'Beppie, tamelijk haastig opstaand, zei, wat zuur lachend:

„Laat ze maar blijven zitten, ik zal ’t wel doen. Artistenhanden zijn niet gewend wat in ’t huishouden te doen.”

Maar Mies, geprikkeld door dit wat flauwe doen van Beppie, stoof haar voorbij naar de theetafel en zei spottend:

„Toe, Beppie, doe niet zoo idioot en doe toch vooral je naam niet zoo’n eer aan. Gebruikt u suiker en melk, mijnheer Terwolde?”

En kalm vulde Mies de kopjes en reikte ze met de haar eigen gratie over.

Annie, een kleurtje op de wangen door opwinding over Beppie’s vreemde houding, en toch niet tusschenbeide willende komen, omdat ’t Henk’s zuster was, vroeg bemiddelend:

„Bep, speel je straks wat voor ons, we hebben je in zoo’n langen tijd niet gehoord.”

„O, ik denk er niet aan,” zei het meisje onwillig. „Ik heb geen zin in dat altijd opzitten en pootjes geven.”

„Nu, kind dan niet,” zei Henk, dien het wat kinderachtig gedoe van zijn zuster begon te vervelen.

„Vertel u ons eens wat van het uitgaand leven in de hoofdstad,” vroeg Terwolde Mies, „wij dorpelingen blijven zoo verstoken van al wat er aan moois te zien en te hooren valt.”

„Ja Mies,” viel Annie bij. „Laat eens hooren, wat je in den afgeloopen winter allemaal genoten hebt.”

„Nu, dat is niet zoo héél veel,” zei Mies, blij, dat het gesprek over een anderen boeg gegooid werd. „Er is genoeg te zien, maar meestal was ik te moe, als ik van kantoor kwam en daarna kregen we Vader’s ziekte en heb ik hem, zooals je weet, verpleegd. Toen kwam er natuurlijk ook niet zooveel van uitgaan. Maar toch heb ik