Mies Demming

MIES DEMMING.    143

doet voorkomen?” vroeg Annie, terwijl ze het meisje verwonderd aankeek.

„Bescheiden? Hoe bedoel je dat?”

„Wel, omdat je jezelf zóó nietig vindt in vergelijking met Verstraeten. Cijfer je dan je talent heelemaal weg?”

„Och wat, talent! zooals ik, loopen er honderden rond en als ik niet zoo door Verstraeten gelanceerd was en Dumée, grootendeels uit vriendschap m’n werk uitgaf, dan zou ik nu even ver zijn, als al die zoogenaamde „talenten”, die allemaal schrijven en waarvan de naar de redacties gestuurde kopy in de prullemand verdwijnt. Geloof me, Ans, ik zie ’t allemaal glashelder in. Als je maar een kruiwagen hebt, dan kom je er wel. En aangezien ik de reuze bof heb er twee te bezitten, zal mijn werk ook wel onder de menschen komen. Maar talent — heusch niet, hoor!”

„Je bent onverbeterlijk, Mies,” lachte Annie. „Dit zelfde deuntje hebben we al van je gehoord, toen je nog op de H. B. S. was en je opstellen voorgelezen werden, je gewoon dè romancière van de school was. Toen beweerde je altijd, dat het de voorkeur was van den een of anderen leeraar of van den Directeur. Wéés toch niet zoo kleinmoedig, kind, gelóóf toch eens meer in je zelf. Kijk eens,” en ze trok het meisje mee naar den spiegel. „Geloof je ook niet, dat er eenige kans is, dat Verstraeten van zóó’n snuitje houdt?”

Mies, in verwarring, keek naar haar eigen spiegelbeeld en Annie knikte het interessante meisjeskopje in den spiegel toe en plaagde:

„Malle, kleinmoedige Miep, je zult eens zien, hoe goed alles nog komt.”

’t Was of Annie’s hoopvolle zekerheid zich ook aan Mies mededeelde. Een blos overtoog de bleeke wangen en de oogen, de donkere on