Mies Demming

142    MIES DEMMING.

een man danste als Tom Bellaarts. Je weet heel goed, hoe die aangeschreven staat, ’t Was heel onverstandig van je met hem te dansen, overmoedig en dom.”

„O, Ans, zeg niet overmoedig. Dom misschien wel, ik heb er eigenlijk heelemaal niet bij nagedacht. Weet je, ’t was er zoo dol gezellig en die heerlijke, uitnoodigende Jazz-moppen en Dumée, die als hij uit is zoo vroolijk en uitgelaten is, dat hij iedereen aansteekt. Ik zeg je, ik heb er geen seconde bij stil gestaan of het wel passend zou zijn met Bellaarts te dansen, van overmoed was dus geen sprake.”

„Dat geloof i k ook wel, nu je ’t me zoo vertelt, maar ik ben er bijna zeker van, dat Verstraeten zich er aan geërgerd heeft, en dat zijn jalouzie in hooge mate erdoor opgewekt is en dat daaraan zijn veranderde houding is toe te schrijven. Zeg, Mies, heb je nooit eerder opgemerkt, dat hij ’t land had als hij je met een ander zag?”

„Ja, nu ik erover nadenk, nu moet ik toch zeggen, dat hij wel eens ongemotiveerd stug en onvriendelijk kon zijn, als ik over Dumée sprak en ook eens, al een tijd geleden, toen ik op een concert was met Dolly en Ed. Maar ik heb er toen niet verder over nagedacht. Och, je moet denken, toen ik nog bij vader op bureau was, stond hij zoo torenhoog boven me, was hij zoo echt „dè baas”, ’t kwam niet bij me op, te denken, dat hij iets anders in me zag, dan de dochter van een van z’n trouwste employés. En nu nog, als ik ’t me even verbeeld, dan dring ik die gekke gedachte gauw terug. Stel je voor, Verstraeten, Ivan de Gevreesde, houden van mij, nietig schepsel! Och, Ans, wek geen verwachtingen bij me op, die toch nooit verwezenlijkt worden. ’t Zou immers te mooi zijn.”

„Mies ben je nu heusch zoo bescheiden als je