Mies Demming

MIES DEMMING.    141

van mij zou kunnen houden, was blij en gelukkig, dat ik van hem hield. Maar nu hij haast nooit meer komt en als hij er is, zoo koel en teruggetrokken tegen mij is, nu voel ik wel, hoe diep verscholen, toch de hoop in mij was, dat ik iets meer voor hem beteekende, dan anderen.” Annie, die even in zwijgen neergezeten had, zei nu:

„Kun je niet gissen, Mies, waardoor die plotselinge verkoeling is ontstaan. Ga eens goed na, wanneer je die voor het eerst bemerkt hebt.”

Mies dacht na, zocht in gedachten, wanneer voor de eerste maal zijn veranderde houding haar opgevallen was.

„O, ik weet het!” riep ze levendig uit. „’t Was op een middag in Trianon, waar ik met Dumée, je weet wel, waar ik samen mee bij „de zure” was, en zijn meisje zat. Naderhand voegde Tom Bellaarts zich bij ons.”

„De acteur Bellaarts?” viel Annie haar in de rede.

„Ja, de acteur. We deden een dansje en toen we langs Verstraeten, die daar met een paar deftige heeren zat, kwamen, kreeg ik een koel groetje, héél erg uit de hoogte en den avond daarop, toen hij bij ons kwam, behandelde hij me gewoon als lucht! Daarna is ie nog maar eens een enkelen keer gekomen en als hij niet over mijn werk sprak, dan zweeg hij.”

„Die Eifersucht is eine Leidenschaft, die mit Eifer sucht, was leiden schafft,” zei Annie zacht. „Wat bedoel je?” vroeg Mies.

„Wat ik bedoel, vroeg je? Maar kind, wees niet zoo dom, ’t ligt er toch duidelijk boven op, dat Verstraeten jaloersch was.”

„Jaloersch! van mij! och Ans, hoe kom je er bij? En buitendien, waar moet hij jaloersch van zijn?”

„Hij was naijverig èn gehinderd, dat je met