Mies Demming

140    MIES DEMMING.

„Mies, kind, wat scheelt er aan? Toe, stort je hart eens uit. Ik zie, dat je ergens over tobt en als oudere vriendin heb ik toch het recht wel je er naar te vragen.”

Mies, die zich zoo heel moeilijk uitsprak, eigenlijk altijd de intimiteiten van anderen aanhoorde en zelf    zeer    gesloten was, kreeg nu    toch    een

gevoel of het goed moest zijn, voor Annie, dat gelukkige, jonge vrouwtje alles uit te spreken en toen Annie onder woorden zacht haar handje pakte, toen vertelde de anders zoo sterke Mies van al wat haar hart bezwaarde.

Van haar liefde, voor Verstraeten en hoe die gegroeid was, iederen dag meer en hoe gelukkig ze zich gevoeld had in dit hooge, mooie gevoel, waarvan ze zich eerst geen rekenschap had willen geven, doch dat, door de woorden van Dolly voor het eerst in volle klaarheid tot haar doorgedrongen was.

En ze ontvouwde voor Annie, die stil luisterde, alleen maar af en toe haar hand streelde, hoe er toen    een    zekere schuchterheid in    haar    ge

komen was, een angst, dat Verstraeten zou opmerken, hoe lief ze hem had en hoe dit pogen van haar een zekere koelheid te weeg had gebracht.

En hoe hij nu maar heel weinig kwam en zijn houding tegenover haar zóó vreemd en koel was, zoo geheel veranderd bij eenige weken geleden, toen hij steeds vol lieve zorgen en hartelijkheid was.

„Weet je, Ans,” zei ze en ze kon haar tranen niet terugdringen, die in haar oogen kwamen, „’t was    zoo héél fijn, als hij ’s avonds    kwam en

we bij vader    zaten en samen spraken    over    het

werk en alle mogelijke interessante onderwerpen. En ik nam al z’n lieve zorgen aan of het zoo hoorde, dacht er niet verder over na, gerust, geloof me, ik heb niet durven denken, dat hij ook