Mies Demming

MIES DEMMING.    135

hij is tegenwoordig zoo heerlijk gemakkelijk, dat zal allemaal best gaan.”

„Nu, dan zal ik, als vader er tenminste niets tegen heeft, fijn een dag of veertien gaan. Ik snak er naar om er eens uit te komen en bij die leuke, ondeugende bengels van Ans zal ik al m’n muizenissen vergeten en m’n normale humeur weer terug krijgen.”

„Mies,” zei haar moeder, en ze keek bezorgd naar het bleeke gezichtje van haar dochter. „Wat heb je voor muizenissen, kun je ’t mij niet zeggen?”

„Och neen, Pier, laat ’t me maar met mezelf uitvechten. Ik vertel ’t je naderhand misschien wel eens. Toe, zet nu niet zoo’n onmogelijk angstig gezichtje, ’t is niks erg en ik kom er heusch wel doorheen.”

De moeder schudde bezorgd het hoofd; ze kon niet nalaten te blijven tobben en zich af te vragen, wat toch haar vroolijke Mies zoo veranderd kon hebben, en ze bracht het in verband met het wegblijven van Verstraeten. Maar, getrouw aan de belofte haar man gedaan, vroeg ze niets, wachtte alleen af hoe de zaken zich zouden af wikkelen. Want vast stond bij haar het geloof aan de liefde van Verstraeten voor Mies, alleen haar eigen kind was haar een raadsel.

Aan het kleine station van Heidenoord stond een aardig, jong vrouwtje met een sportwagen-tje, waarin een schattig meiske van twee, terwijl een flinke bengel van vijf er naast stond.

„Duurt lang,” vond Boy, op z’n stevige beentjes heen en weer stappend.

„Nog drie minuten, dan kan de trein binnen komen,” zei zijn moeder.

„Tüüüüt!” kweelde het blije stemmetje van Anneke, die in het wagentje zat te springen en een mollig vingertje omhoog stak in de rich