Mies Demming

134    MIES DEMMING.

maar hij denkt misschien, dat hij minder welkom is.”

„Och, Vader, haal je nu toch geen onzin in ’t hoofd. Ik vind heusch, dat u u te druk maakt over Verstraeten. Als hij geen zin heeft om te komen, blijft hij weg en daarmee uit!”

„Je vergeet, hoe buitengewoon hartelijk hij voor me was tijdens mijn ongesteldheid.”

„Nou, zet u dan een dankbetuiging in zijn courant.”

„Mies, Mies, wat ben je snibbig.”

„Och, al dat gezeur ook over dien Verstraeten, dan begint moeder erover en dan u weer en Frans jankt ook al als hij ’s avonds niet verschijnt, ’t is hier heusch een malle boel. ’t Lijkt wel of we geen andere kennissen hebben, of we door iedereen verlaten, op een onbewoond eiland zitten.”

„Zeg eens, vaatje buskruit, windt je niet zoo

99

op.

Mies pruttelde nog iets na en liep met een boos gezicht het huis in.

Daar stuitte ze op haar moeder, die haar een brief overreikte.

„Van Annie,” zei ze blij en haastig door vloog ze het briefje, dat haar getrouwde vriendin haar schreef, die op een klein dorpje woonde, waar haar man dokter was.

„Moeder,” riep ze naar mevrouw, die bedrijvig heen en weer liep. „Ans vraagt of ik een tijdje bij haar kom logeeren, ik kan al m’n werk meenemen en ze zorgt voor een rustig hokje om te werken. Wat denkt u, zou ’t gaan en zou ’t niet te druk worden voor u, nu vader nog niet heelemaal beter is?”

„Natuurlijk kan ’t,” zei haar moeder opgewekt. „Vader is zoo goed als beter en ik heb er alleen maar voor te zorgen, dat hij zich aan den gewonen regel houdt en alles op tijd krijgt. En