Mies Demming

136    MIES DEMMING.

ting van het perron.

„Ja, tüüüüt, zoo doet het treintje,” zei Boy, terwijl hij zich met een vaderlijk air, dat hem vermakelijk stond, naar Anneke overboog. „En wie komt er dan mee?”

„Tan’ Mies.”

„En wat zal Anneke dan zeggen?”

„Elkom.”

„O, o, moeder, hoor je dat?” gierde Boy. „Ze zegt „elkom”. Wèlkom, moet Anneke zeggen,” toeterde Boy in het rose oorschelpje.

„Elkom,” lachte Anneke en haar twee handjes graaiden naar Boy’s donkere haren.

„De trein, jongens!” riep moeder en daar donderde reeds het logge gevaarte het stille stationnetje binnen.

„Tante Mies! tante Mies!” gilde Boy al, hoewel de trein nog niet eens stil hield.

Maar eindelijk, tusschen de reizigers die uitstapten, herkende hij haar en hollend naar het hek, dat hem van haar scheidde, riep hij uitgelaten: „Dag tante Mies, hier ben ik, zie je me niet?”

En Mies, Boy’s ondeugende jongenssnuitje direct herkennend, wuifde uit alle macht terug.

„Vertel je verhaaltjes?” juichte Boy, nog vóór ze de controle door was.

En toen hij haar eindelijk te pakken had, klauterde hij, haar licht mantelpakje niet ontziend, tegen haar op en sloeg zijn beide armpjes om haar heen.

„We eten vanmiddag roompudding, omdat jij er bent.”

Met deze verrassende tijding ontving hij haar en hij vond ’t van zelf sprekend, dat Mies een sprongetje in de lucht maakte van blijdschap.

Hij gunde haar ternauwernood tijd „de groote en de kleine Ans” te begroeten, en maakte zich direct meester van haar hand en trok haar mee