Mies Demming

MIES DEMMING.    133

je, rep je. Doe den boel kalm, kind, niemand haast je toch!”

„Neen, dat is zoo, maar weet u, ik heb niet altijd stof voor die Damesrubriek en dan wacht ik tot het laatste oogenblik. Meestal lukt het dan wel, maar dan moet ik ook voortmaken.” „Ik geloof, dat je het werk minder prettig gaat vinden. Dan moet je het niet doen, kind. Je werk zou er onder lijden en dat mag niet.” „Och, neen, ik doe het nog altijd met veel pleizier. Maar, weet u, vroeger zei Verstraeten nog wel eens iets tot aanmoediging, maar nu zegt hij nooit meer iets, misschien zit ie wel in z’n maag met mijn geschrijf.”

„Ah! daar hebben we de bekende kleinmoedigheid weer. Je vergeet. Mies, dat Verstraeten den enkelen keer, dat hij tegenwoordig hier komt, heelemaal niet veel zegt. Hij is stil en verstrooid en heeft bepaald iets wat hem hindert. Als ’t iets in zaken was, zou hij ’t me wel vertellen, maar ’t schijnt een particulieren aangelegenheid te zijn. Ik durf er hem niet naar te vragen, maar ’t doet me verdriet hem zoo stil te zien. En wat komt hij weinig tegenwoordig, ik begrijp er niets van. Is ’t jou niet opgevallen, kind?” „Ja, hij is anders dan vroeger. Och, misschien vervelen hem die bezoeken, vooral nu u weer in de huiskamer is en hij niet meer met u alleen kan praten.”

„Wel neen, dat is onzin, je weet heel goed, hoe hij die avonden in den huiselijken kring op prijs stelt. Hoe vaak heeft hij niet gezegd, dat hij zich zoo prettig bij ons voelt en z’n koude pensionkamers haat.”

„Hij heeft ’t misschien heel druk.”

„Welneen, dan zou ik dat toch wel weten. Mies, kind, je hebt hem toch niet gehinderd met ’t een of ander. Je kunt zoo grillig zijn, nu eens vroolijk, dan weer stil. Wij zijn eraan gewend,