Mies Demming

MIES DEMMING.    127

neem onmiddellijk aan, dat hij is, zooals u hem afschildert en niet volgens oordeel van den eersten den besten botterik, die misschien eens flink door hem op zijn nummer is gezet en nu overal uitbazuint, dat hij zoo’n vreeselijk mensch is.

Zijn nadeel is, dat hij op betrekkelijk jongen leeftijd Hoofd-Redacteur van zoo’n groot orgaan is geworden, dat wordt hem natuurlijk van alle kanten misgund. Ach, ik ken dat, bij ons is ’t niet anders. Als je jong carrière maakt, dan blijft er bij de lieve collega’s geen haar meer aan je heel. Dan wordt er „geroddeld” en geïntrigeerd en leer je de menschen waarmee je dagelijks moet omgaan pas goed kennen.

Ik zal jullie een staaltje vertellen van de vreeselijke kleingeestigheid, die aan ons tooneel heerscht.

Een van onze jongere actrices, een buitengewoon talentvol meisje, was een rol toebedeeld, die jaren geleden door een van onze eerste actrices gespeeld was, maar waarvoor zij te oud was geworden. Ze kreeg nu in hetzelfde stuk een zéér beduidende rol, maar een waarin ze op een oogenblik knielen moest voor de jongere actrice. En wat denk je, dat ze zei? „Ik wensch die rol niet te spelen, denkt u, dat ik knielen zal voor dat kind?”

„Neen maar, nou vraag ik je! Is dat nu een hooge opvatting van de kunst, een dergelijke bekrompenheid? We hebben ons allemaal groen geërgerd!”

„Ongeloofelijk,” zei Mies. „Alsof ze er iets minder door geworden zou zijn, als ze geknield had voor haar jongere collega. Als ze er zoo over denkt, dan kan haar spel, dunkt me, nooit van binnen uit zijn geweest.”

„Dat is ’t ook niet. ’t Was alles knap en welbestudeerd, maar haar innerlijk raakte het niet. Diezelfde vrouw keek tijdens een enorm tragische