Mies Demming

124    MIES DEMMING.

van den acteur.”

„Hij komt hierheen,” zei Liesje. „Jij kent hem, niet Frits?”

„Heel goed zelfs. Hij is een schoolvriend van me en we hebben elkaar den laatsten tijd nogal eens ontmoet.”

De lange, donkere man met den slap geranden hoed kwam nu naderbij en Frits herkennend, kwam hij met uitgestrekte hand naar hem toe.

Frits stelde hem voor aan zijn dames en Tom Bellaarts met de hem eigen gemakkelijkheid, vroeg, of hij zich bij hen mocht zetten.

Een geanimeerd gesprek ontspon zich alras en Frits kon niet nalaten plagend te zeggen:

„Bellaarts, pas op je woorden, hoor! Je zit naast de pers.”

Mies wierp Frits een vernietigenden blik toe en Bellaarts vroeg:

„Wie vertegenwoordigt hier de pers? Maak jij je tegenwoordig schuldig aan schrijven, Dumée?” „Neen, van mij heb je niets te vreezen, maar naast je zit de Redactrice van de Damesrubriek van Het Dagblad, geloof maar, dat ze ieder woord dat je spreekt, onthoudt en het productief maakt.”

„Goed, dat je me waarschuwt, vriend! Ik zal van af dit oogenblik m’n woorden op een goudschaaltje leggen. Juffrouw Demming, belooft u me, dat al m’n uitlatingen bij u bewaard zullen blijven?”

„Ik zal zwijgen als het graf,” lachte Mies. „Wat is u nog een heel jonge Redactrice,” zei Bellaarts, terwijl zijn blik Mies vol welgevallen opnam. „Ik stel me zoo’n pers-jufïrouw altijd voor als een dame van middelbaren leeftijd, met een scherp profiel en een regenhoedje op. Meestal is ze daarbij nog mannenhaatster.”

Ze proestten het alle drie uit bij die malle beschrijving van een journaliste en Dumée zei: