Mies Demming

122    MIES DEMMING.

schrijverij ga wijden.”

„Nou, dan geef ik je moeder groot gelijk,” zei Frits. „Ik kan je zeggen, dat ik ’t een gruwel zou vinden, als m’n vrouw van toeten noch blazen wist en al schreef ze dan twaalf boeken per jaar bij elkaar, dan zou ik haar talent nog driedubbel naar de maan wenschen, als door haar toedoen het huishouden scheef liep.”

„Hoor zoo’n tiran in den dop!” hoonde Mies. „Liesje, kind, je weet nu wat je voorland is.” „Geen nood,” lachte Liesje. „Ik hou er rekening mee dat de liefde van Frits een goed deel van z’n maag bestrijkt.”

Zoo elkaar plagend kwam het drietal opgewekt Trianon binnen, waar het op dat uur tjokvol was en ze met moeite een leeg tafeltje konden bemachtigen.

„Wat is het hier bar gezellig vanmiddag,” zei Mies, terwijl ze zich behagelijk neervlijde in een der gemakkelijke stoeltjes.

„Doe jij je mantel uit?” vroeg Lies je.

„Nou en of! We gaan straks lekker een dansje doen. Frits, jong, je zult ’t weten, dat je met ons uitbent,” lachte Mies.

„Goeie hemel! moet ik met jullie beiden dansen!” schrok Frits. „Ik denk er niet aan, dan kom ik er als een lijk uit.”

„Hè, pietlut!” spotte Mies. „Doe nou niet zoo ouwe-mannetjesachtig. We zullen lange pauzes houden, maar je komt er niet af, dansen zul je! Hoor eens, hoe uitnoodigend het strijkje roept! Kinderen, ik ben dol op die Jazz-moppen! Dat heerlijke, strakke rhythme ervan, ik kan er gewoon niet genoeg van krijgen.”

„Ik houd er ook veel van,” zei Liesje. „Maar er zijn dingen bij, die ik afgrijselijk vind. Als ’t ontaardt in zoo’n cacophonie en al die verschillende instrumenten gillen en jammeren, dan is ’t heusch niet om aan te hooren.”