Mies Demming

116    MIES DEMMING.

maar niet, wijfie, alles zal best in orde komen.” „Maar wat zou Dolly er mee te maken hebben? Daar begrijp ik niets van. Zou Dolly misschien een penchant voor Verstraeten hebben?” „Slaapster!” lachte mijnheer. „Heb je ook nooit opgemerkt, dat Ed veel van Mies hield?”

„Och, kom, ze gingen heel aardig met elkaar om, maar liefde, daar heb ik niets van opgemerkt.”

„Van Mies’ kant ook niet, maar, dat h ij veel van haar hield, daar ben ik zeker van en dat zal wel de reden zijn van de onaangenaamheden tusschen Dolly en haar.”

„Man, je bent een volleerd detective,” lachte zijn vrouw. „Hoe heb je dat allemaal zoo fijn nagespeurd?”

„Ik heb op ’t oogenblik niets beters te doen en als je zoo stil ligt, dan ga je over alles nadenken en ziet de dingen glashelder voor je. Die goeie Verstraeten, die denkt, dat ik hem niet in de gaten heb! En Mies je, je moet zien, hoe ’t kind zich angstvallig verbergt en zichzelf niet wil bekennen, dat heel haar denken vervuld is van „Ivan de Verschrikkelijke”. Zeg, vrouw, ik kan me verkneuteren bij het idee, hoe al m’n geachte collega’s zullen opkijken als ze hooren, dat Mies de vrouw wordt van hun Hoofd-Re-dacteur.”

„Maar man, wat loop je den tijd nu toch vooruit. Bij jou staat dat al zoo vast, maar ik geloof ’t nog niet zoo zeker. Misschien is Verstraeten wel erg ingenomen met Mies en vindt hij haar bizonder aardig, maar daarom hoeft ’t toch nog niet op een huwelijk uit te loopen.”

„Wedden, wijfie? Om wat zal ’t zijn?”

„Niet om een doos zeep!” plaagde zijn vrouw. „Hé, wat een ondankbaar wezen! Dat is natuurlijk een piek op al die doozen kostelijke zeep, die ik je altijd meebracht.”