Mies Demming

TWAALFDE HOOFDSTUK.

Het was eenige dagen na het eerste verschijnen der Damesrubriek, dat Verstraeten ’s avonds zijn gewoon bezoek brengend aan den patiënt, Mies, ijverig pennend aan haar schrijftafel vond.

„Nog zóó laat aan het werk, Mies? Je bent mooi op weg een inkt-koelie te worden,” lachte hij.

Mies hield op met schrijven en moffelde met zekere haast het werk weg.

„Ben je bezig voor de Damesrubriek? Dan mag ik niet toestaan, dat je na zessen nog voor ons zit te pennen.”

„Neen,” zei Mies langzaam, „’t Is niet voor de Damesrubriek.”

„Heeft ze ’t je niet verteld?” vroeg haar vader. „Ze is aan een roman bezig.”

„Neen!” zei Verstraeten verbaasd. „Is ’t werkelijk waar? Mies, kind, wat kranig van je. Ik leg er direct beslag op voor feuilleton in ons blad.”

„Och, wacht u maar eerst tot ie af is, wie weet, hoe die tegenvalt.”

„Wat is ze weer bescheiden! Hier, kleinmoedige muis, lees maar eens wat een van onze groote collega’s over je eerste Damesrubriek schrijft.” En Verstraeten haalde uit zijn jaszak een courant, waarin hij met rood aangestreept had, een kritiek op de Damesrubriek, waarin de redactrice lof werd toegezwaaid voor haar pittig hoofd-artikel.

„Eenig!” zei Mies dol verheugd. „Grompie, lees eens.”

„Dat is een allemachtig aardig begin,” prees haar vader. „Je kunt tevreden zijn, kind.”