Mies Demming

MIES DEMMING.    103

niet, daarvoor heb je veel te lang doorgewerkt terwijl je al niet goed was, daar moet je nu de zure vruchten van plukken!”

„Ja, ’t is waar,” gaf hij toe. „Ik voelde me al lang niet goed en geloof me, kind, als ik zoo brommerig tegen de goede moeder en jullie was, dan kwam dit alleen, doordat ik me eigenlijk al jarenlang ophield voor m’n werk, maar snakte naar wat rust. Als ik dan thuiskwam, was ik te moe om te kijken en had eigenlijk maar het liefst meteen naar bed gegaan. Maar om jullie niet ongerust te maken, hield ik me ook dan weer op de been, maar ik was niet sterk genoeg om ook het mopperen en brommen te laten.” „Lieve schat,” zei Mies aangedaan en ze trok zijn hoofd, dat in die weken geheel grijs was geworden, naar zich toe. „Tob daar nu niet meer over, als je weer heelemaal beter bent, heb je geen behoefte meer om te brommen. Maar, nu u toch zelf voelt, hoe hoog noodig die rustkuur voor u is, sputter nu ook niet meer tegen en maak het ons allemaal gemakkelijk door alles te doen, wat dokter Sterrenberg u voorschrijft en ga er geen dag eerder uit, dan h ij goed vindt. „Zul je, fijne Grompie?”

„Ja, kind,” zei hij, terwijl hij haar over de haren streek. „Je bent een goed kind, hoor! En ik zal je flink meehelpen met je damesblad.” „Top, vadertje! En hoor eens, als ik er voor mijn blad op uit moet en de Pier zit bij u, zul je dan ook lief zijn en haar niet ongerust en gejaagd maken? Anders durf ik heusch niet van huis te gaan.”

„Heb ik dat dan gedaan, toen je goeie moeder bij me was? Dat ben ik me toch heelemaal niet bewust.”

„O, schat, wat lijk je nu weer op Grompie! Die kon dat ook zoo heerlijk onschuldig zeggen!” „Nou maar, ga jij maar gerust weg als je