Mies Demming

104    MIES DEMMING.

ergens heen moet. Je zult eens zien, hoe zoet ik ben als moeder bij me is.”

„Dan zal ik vanmiddag de proef op de som nemen. Ik moet naar Elly Masons voor een interview, ze jubileert eerstdaags.”

„Tsjonge, jonge, naar onze beroemde actrice? Zie je er niet tegen op, Mies je?”

„Nou, wel een beetje,” bekende Mies eerlijk. „Ik weet warempel niet hoe ik beginnen moet.” „Kom, ’t zal wel meevallen, die beroemde menschen zijn gewend geïnterviewd te worden en ze maken ’t je heusch wel gemakkelijk. Je hebt toch veel van haar gezien, dan heb je al een aanknoopingspunt.”

Zoo toog Mies dan dien middag, gewapend met een reportersboekje (cadeau van Grompie) en een pen naar het huis van de beroemde actrice.

Ze zag er alleraardigst uit, in een donkere blauwe tailor-made, die onberispelijk haar slank figuurtje omsloot en een kwiek hoedje diep over de donkere oogen getrokken.

Op haar bescheiden belletje werd haar direct opengedaan en werd ze door de gedienstige geest naar de kamer gebracht, waar Mevrouw haar reeds wachtte.

Mies’ hart sloeg eenige keeren sneller toen ze daar plotseling tegenover de groote tragédienne stond, die haastig oprees uit een diepen armstoel en haar beide handen toestak.

„Ga zitten, kind,” en ze schoof een tweeden gemakkelijken stoel bij.

„Wat ben je nog jong,” dit met een welgeval-ligen blik op Mies’ figuurtje. „En dan al redactrice van zoo’n veelgelezen blad.”

„O, mevrouw,” zei Mies een beetje verlegen en ze verwenschte zichzelf om haar schaapachtig figuur.

Maar Elly Masons, die geïnterviewd was door al wat persmensch heette, had schik in de be