Contrasten

252

vlug zouden trouwen, vloog Fred niet heftig op, zoo-als hij vroeger gedaan zou hebben, maar hij legde zich kalm bij het wijze besluit neer.

,,En wat zegt Norinchen ervan?” vroeg mevrouw, het meisje, dat ze al lang in haar moederlijke liefde had opgenomen, naar zich toe trekkend.

„Ik vind het allemaal even heerlijk,” zei Norine blij. „En ik wil heel graag nog wat in mijn werkkring blijven, want het werk geeft me groote voldoening."

„Ga je niet eerst nog een paar maanden met Sally mee?" vroeg Mr. Graham.

Maar Norine, Fred's hand stevig in de hare nemend, zei schalks:

„Dank u voor uw lieve uitnoodiging, Mr. Graham, maar ik zal er geen gebruik van maken, ik blijf hier om op Fred te passen!"

Waarop ze allen in een hartelijk lachen uitbarstten, Fred niet het minst.

Dien nacht, 't was al heel laat, zat Sally in pyama op Norine's bed.

„Ben je gelukkig, baby?” vroeg ze.

„Zóó gelukkig, 't Is net een droom,” zei Norine zacht.

„Wat zal ik je missen, Norinchen.”

„Niet zoo erg als je nu denkt.”

„Waarom zeg je dat?"