Contrasten

224

„Ik moet Norine voor jullie halen! O, m'n brieven! Die moet ik nog afmaken. Hoe komen jullie hier? Ben je hier voor zaken, Dad? En jij, Jack? Oh, Jacky! old boy, how are you? Hebben jullie kamers besteld? We gaan alles zien, hoor! Jack, jij kent Holland niet. Hebben jullie een goede reis gehad? Waar zijn de kamers, Dad? Blijven jullie lang? Zeggen jullie toch eens wat, je laat mij maar praten!”

Toen barstten de beide mannen in een goedmoedig lachen uit en Sally lachte hartelijk mee, schoon ze niet begreep, waarom ze zoo'n pret hadden.

„Is dit je zitkamer?” vroeg Mr. Graham langzaam en hij keek rond in het keurig, maar uiterst sober gemeubileerd vertrek.

„Niet zoo vorstelijk als je gewend bent, hè Dad? Maar, weet je, ik wilde dicht bij Norinchen zijn.”

„That's right!” hij knikte begrijpend.

„Wat fijn, jullie weer te zien." Sally's blikken gingen van den een naar den ander en Jack dacht, dat hij nog nooit een zoo lieve uitdrukking in Sally's anders zoo overmoedige oogen gezien had.

„Dad, ik moet Miss Betty even zeggen, dat ik m'n werk vandaag niet af kan maken. Maar morgenochtend ga ik weer werken, hoor!"

„Of course. Breng ons dan maar eerst even naar onze kamers, dan gaan we ons opfrisschen en daarna moet je ons je vrienden brengen. Quick, baby!"

De voor hen bestemde kamers waren natuurlijk de mooiste en duurste van het geheele hotel en toen