Contrasten

223

portier het bureau binnen en zijn excuus aanbiedend, dat hij Miss Graham storen moest in haar werk, berichtte hij haar, dat er twee landgenooten van Miss waren aangekomen, die haar een brief van haar vader wilden overhandigen.

„Heavens!'' galmde Sally. „Wie weet, wat voor ergs Dad me me op m’n dak stuurt. Miss Betty, mag ik even verdwijnen? Ik maak de brieven direct af."

Ze fladderde achter den glimlachenden portier de hall in.

„Waar zitten ze?" vroeg ze.

„In den bar,” wees hij haar.

„Had ik niet eens behoeven te vragen,” lachte Sally en ze liep den bar in, waar op de hooge krukken, met den rug naar haar toe, twee heeren zaten.

„Helloh?” vragend klonk het, want Sally herkende de ruggen niet zoo direct.

„Helloh!" de twee keerden zich om.

„Good heavens! Dad! Jack!”

Mr. Graham deed wanhopige pogingen om zijn ontroering te verbergen, toen hij zijn dochter in de armen sloot.

„Old Dad!”

„Baby!”

„Mee naar m'n kamer!” zei Sally, die het heele-maal niet noodig vond, dat de bar-man het roode puntje aan haar neus zou zien.

En toen wilde ze natuurlijk alles tegelijk doen en alles tegelijk weten en gunde ze zich haast geen tijd om rustig te gaan zitten.