Contrasten

222

te werken, hij voelde wel, uit den toon harer brieven, dat zich een groote verandering in haar had voltrokken en hij was er dankbaar voor. Want hoe lief ze hem ook was met al haar grilligheden en excentrieke invallen, haar egoïsme en onbeheerschtheid hadden hem toch vaak heel erg gehinderd.

„Ze zal het toch niet in haar hoofd halen, voor goed in Holland te blijven?" had hij op een avond gevraagd, toen de mail weer een lofzang van Sally op Holland en haar Hollandsche vrienden had gebracht.

Mr. Graham, die zijn dochter heel erg miste, werd door die vraag opgeschrikt.

„Ze kon er wel eens iemand vinden, waar ze genoeg van gaat houden om hem tot haar echtvriend te promoveeren," had Jack gezegd en in zijn stem klonk felle jalouzie op den onbekenden Hollandschen jongeling, die hem het meisje zou kunnen wegkapen, waar hij sinds z'n prilste jeugd van gehouden had.

In Mr. Graham's gelaat kwam die vastberaden trek, die er meestal op zetelde, als hij een groote transactie deed.

„We gaan haar terughalen, my boy."

Jack was innerlijk verrukt over dit besluit, maar uiterlijk was daar niets van te merken. Noch lichtte Mr. Graham toe, waarom hij dit besluit zoo plotseling nam.

„Ze is er nu lang genoeg geweest," was het eenige, wat hij nog over de kwestie zei.

Veertien dagen later — Sally zat net op haar gewone koortsachtige wijze te tikken — kwam de