Contrasten

Sally had haar zin weten door te drijven en iederen morgen om negen uur was ze op Juffrouw Betty’s bureau aanwezig, waar ze tot twaalf uur de brieven tikte en menu’s hectografeerde, met een nauwgezetheid, die Betty's verbazing in hooge mate opwekte.

„Ik ben nog nooit in m'n leven met zooveel eetlust aan tafel gegaan,” had Sally beweerd. „Ik heb het gevoel, dat ik, althans mijn lunch zelf verdiend heb.”

Herr Director, dien ze ook alweer om haar vinger kon winden, droeg haar af en toe wat werk op en Sally voelde zich „een deel van het hotel”.

Alleen in Madame’ s oogen kon ze geen genade vinden en daar deze niet openlijk onbeleefd tegen haar durfde zijn, vermeed ze het angstvallig in het bureau te verschijnen wanneer ze Sally daar wist.

Er gingen wekelijks groote brieven naar Daddy, brieven, die daar aan den overkant van den Oceaan met onvermengde gevoelens van blijdschap gelezen werden, want er sprak een totaal andere Sally uit, dan de Sally, die in huis rond gebungeld had en die uit verveling de malste dingen deed.

En Jack MacLean, die ’s avonds vaak bij Mr. Graham kwam praten, genoot mee van den koste-lijken humor in haar lange epistels. En al kon hij niet goed begrijpen, hoe een meisje als Sally er behagen in kon scheppen als volontaire op een hotel-bureau