Contrasten

211

Paul, dat verwende, geblaseerde pap-kereitje!

,,U moet eens gauw met Norine bij ons komen," zei hij vriendelijk tegen Sally. ,,U heeft, meen ik, al kennis gemaakt met mijn dochter?"

Sally hinnikte inwendig.

„De looze vos," dacht ze blij, „hij ziet een redmiddel voor z’n zoontje in Norine en in mij de brug om tot haar te komen!"

„Heel graag. Ik ben gewoon „weg" van Mieke! What a pretty girl! U moest me ze meegeven naar Amerika.

Zoo'n aardig Hollandsch meisje is een aanwinst. Daddy is dol op Hollandsche logées.

„Daar valt over te denken!"

Meneer Dannenburch zag op eens de kansen van Mieke's zoo gehaten violist dalen en Sally kwam hem voor als een baken in zee.

„Hij moest weten, dat z'n Mieke Norine verteld heeft, dat ze geen sikkepit meer om d'r genie geeft!" genoot de slimme Sally.

Meneer Dannenburch had er wat om gegeven als hij het gesprek van zijn vrouw en Norine had kunnen volgen, maar Sally ratelde als een wekker die afliep en de twee dames over hem spraken zoo zacht, dat het hem niet mogelijk was er iets van te verstaan.

„De kinderen schijnen niet te komen," zei hij, z'n horloge raadplegende, tot mevrouw. Norine kreeg een schok, Sally een binnenpretje.

„Ze zouden toch nog eerst naar Schiphol gaan; ze