Contrasten

202

loofd met een dokter. We hielden dol veel van elkaar. Hij was negen jaar ouder dan ik, maar we merkten niets van het leeftijdverschil,

Maar er was iets anders, en dat meende ik wel te merken,

Hij zag een beetje neer op ons vak, Mijn ouders hadden een klein, maar heel mooi hotel en als hij 's avonds bij ons kwam en er in de huiskamer gesproken werd over de zaak, maakte hem dit kregel, Ik voelde dit als een minachting voor het werk van m'n ouders en mijn eergevoel kwam daartegen in opstand.

Inplaats hem tegemoet te komen en meer belang in zijn werk te stellen, schiep ik er een zeker behagen in, steeds te spreken, over al wat in verband stond met ons hotel.

O, kinderen, wat was ik dom in die dagen en wat heb ik hem door eigen schuld van me vervreemd!"

Het waren blikken van verstandhouding, die Norine met Sally wisselde,

„Ik begon me hoe langer hoe meer in te praten, dat we niet bij elkaar pasten, Ik hield van uitgaan, van dansen; hij niet, Maar met een beetje goeden wil van mijn kant had hij zich wel aangepast.

Ik heb eigenlijk het geduld gemist om te wachten tot hij gewend was aan ons milieu, en ik aan het zijne, En toen er kort daarop een hotelierszoon uit het buitenland bij ons als chef de réception kwam en van me ging houden, heb ik me verbeeld, dat ik beter met iemand uit ons eigen vak zou kunnen samengaan en