Contrasten

200

natuurlijk één met d'r ras-genooten," spotte Sally.

„Norientje, jij wil iedereen altijd verheerlijken. Geloof me nou, Amandel is een draak en d’r poezen-vereering heeft niets om ’t lijf! is eigenlijk ziekelijk."

,,Sally heeft wel eenigszins gelijk," vond juffrouw Betty. „Waarom is ze in zak en asch als een van de poezen ziek is en bekommert ze zich er geen sikkepit om als mijn broer een van die vreeselijke hoofdpijn-aanvallen heeft, waar hij af en toe mee geplaagd wordt en waarbij hij er zóó aangegrepen en slecht uitziet, dat de schrik je om het hart slaat.

Dan laat ze de radio rustig aanstaan en schreeuwt en tiert tegen Rags, dat een gezond mensch hooren en zien vergaan.

Kun je dat goed praten, Norine?"

„Neen, dat kan ik zeker niet en ik vind het vree-selijk.”

„De poezen en Rags, die zijn alles in haar leven, o, ja, en dan ook nog haar kleeren en de zorg om er jong en mooi te blijven uitzien," zei juffrouw Betty bitter.

„Ze heeft u natuurlijk groen en geel genegerd," veronderstelde Sally.

„Ja, dat heeft ze! Ze heeft niets onbeproefd gelaten om te maken, dat ik weg zou gaan, want ze voelt wel, dat ik de eenige ben, waar mijn broer nog eens mee uitspreekt en ze heeft veel liever, dat hij zwijgt over al wat ze hem aandoet. Hij heeft me vaak aangeraden om weg te gaan, ergens anders een betrekking te zoeken, maar ik ben sterk gebleven en heb hem niet alleen gelaten.