Contrasten

196

„Hebbe me daar nou weke lang onze kwarretjes voor geschokt? Faane bulle hep je baas!" dit tegen den reparateur, die den storm kalm over z'n hoofd liet varen.

„Hij mot gesleept," zei hij kalm.

„Mot de ouwe juffrouw in de andere wagen."

Maar „de ouwe juffrouw" was niet te bewegen om haar zitplaats te verlaten en van haar hand een toeter makend, gilde ze naar den chauffeur-repa-rateur:

„Je mot toch me deur voorbij, breng maan maar effies thuis, he'k nog 'n ritje!"

En of het heele gezelschap al betoogde, dat Opoe in de andere auto toch ook een ritje had, het oude mensch scheen verknocht aan haar zitplaats, waar „se de ruimte had."

Een dik touw werd nu aan de onwillige auto bevestigd en even later bengelde deze achter z'n tractor aan, met Opoe als eenige passagier, fier in de afgebladerde leeren kussens leunend, met wuivende treurwilgkopveer en aanminnig groetend, met het air van een souvereine, naar de haar na-joelende en wuivende achterblijvenden, die deels naar huis gingen wandelen, of dichter nog op elkaar gepakt in de andere auto den terugtocht aanvaardden, even blij en tevreden als ze dien begonnen waren.

De drie aan het raam lachten nog eens hartelijk na.

„Hier heb jullie nu eens een echt Jordaan-tafereeltje gehad," zei juffrouw Betty. „We hebben