Contrasten

183

nu acht weldoorvoede, deftige poezenbeesten geworden, die een bijna abnormalen omvang hebben tengevolge van al wat Leentje ze toestopt.

Het is werkelijk aandoénlijk, hoe dat kleine, oude vrouwtje, dat den geheelen dag ploetert en plast, steeds nog tijd weet te vinden voor de poezenverzorging.

lederen dag gaat ze in de keuken kippenbeentjes en vischafval halen en u moet niet denken, dat de poezen-familie dit zoo maar toegeworpen krijgt!

Heel minitieus krabt ze de beentjes af en dan komt ze met de malsche stukjes bij haar lievelingen.”

„En deelt Madame de zorgen met Leentje?"

„Neen, dat niet, maar ze brengt ze toch wel eens lekkere hapjes en wie haar met de kleine poezen ziet — die nu al weer flinke katjes zijn — die staat verbaasd, dat er zooveel teederheid in haar schuilt. Ik denk wel eens, als Madame een troep ondeugende bengels zou hebben, was ze misschien een heel ander mensch geworden.”

Norine bleef nog een uurtje bij haar moederlijke vriendin praten en toen ze naar het hotel terugkeerde, voelde ze zich heel wat prettiger gestemd.

In haar kamer vond ze Sally, die lusteloos in een stoel lag en er uitzag of ze gehuild had.

„Wat ben j ij vroeg thuis vanavond!"

Norine zei het snibbiger dan ze wel meende.

„Maak me maar gerust zooveel verwijten als je wilt; ik zal ze vol deemoed aanhooren. Ik ben een ellendig, egoïstisch schepsel, ik...