Contrasten

172

warme, teedere vrouwenstem, hoorde die bij haar?

Eén voor één nam Madame de kleine diertjes in haar handen, drukte de warme lijfjes tegen haar wang.

En naast haar stond het kleine, oude vrouwtje, dat dezelfde verrukking in stem en oogen had als haar meesteres en ontroerd keek naar de kleine, hulpe-looze diertjes.

„Ach, 't ies zu niedlich!" zuchtte Madame, de poesjes behoedzaam neerleggend. „Leenchen, geeft u

Moortje een gekloptes eitje, nicht? en en u

heeft het mandje heel, heel mooi verzorgd."

Een laatste blik naar de poezen-familie en dan, met een koelen knik naar Leentje:

„Zoo, jetzt gaat man weder aan de arbeid, nicht?"

Een nog koeler blik naar Norine, het bevel inhoudend haar te volgen.

Achtereenvolgens liet ze Norine de magazijnen zien, waar het tapijtgoed en alle benoodigdheden voor stoffeering en reparaties aan het meubilair door vast personeel in het huis verricht werden.

„Sowas gebeurt nur ien eerstklassiege haüser!" snoefde ze en ze bracht Norine naar de verschillende eetkamers voor het mannelijk en het vrouwelijk personeel, waar aan helder geboende tafels de maaltijden gebruikt worden.

Norine leerde de dienstroosters kennen van het verschillende personeel en de dagelijksche rantsoenen.

Toen zei Madame, en in haar stem was weer dat