Contrasten

154

,,'t Privékantoor!" en zich naar Norine wendend: „U heeft Herrn Generaldirektor nog niet gesproken?"

„Nog niet, Madame."

„Henri!” galmde ze door den hoorn, „die gouvernante is aangekomen.”

Ze nam verder geen notitie van Norine, zich vermakend met den hond bonbons toe te werpen, die ze hem, den blanken arm hoog geheven, liet vangen en waarbij het dier, wanneer hij het zoete hapje miste, een striem met de zweep kreeg, die lang niet malsch was.

Dan kwam Herr Generaldirektor binnen.

Slank, kaarsrecht, geheel grijs al, en met heel vriendelijke oogen. Dit was de indruk die Norine van hem kreeg, toen hij, haar hartelijk de hand drukkend, zei:

„Welkom in ons huis, Fraulein Röstel, ik hoop van harte, dat het u goed bij ons zal bevallen."

En terwijl hij op gemoedelijke wijze met haar sprak over Zwitserland, dat hij goed kende, gingen zijn oogen onrustig naar zijn vrouw, die al dien tijd bezig was den hond te dresseeren en zich niet in het gesprek mengde.

„Heb je Fraulein Röstel op de hoogte gebracht van het werk, dat haar te wachten staat, Amanda?"

„Heb iek haar engagiert?" Het blonde hoofd achterover, keek ze hem uitdagend aan.

„Enfin, u zult wel moe van de reis zijn. Morgenochtend ga ik persoonlijk de ronde met u doen. Ik