Contrasten

152

„Kaat u zitten, juffrouw Röstel."

Norine dankte den hemel, nu Madame haar, zij 't dan ook in gebroken Hollandsch aansprak, dat haar moeder al haar kinderen haar moedertaal had geleerd, omdat ze dit noodig had gevonden in een land, waar zooveel Hollanders komen.

Madame van Dijk, hoewel ze zelf de Hollandsche taal lang niet onberispelijk sprak, eischte altijd van het personeel, dat ze de taal in den kortst moge-lijken tijd machtig zouden zijn. Eigenlijk had ze gedacht, dat Norine, die haar man geëngageerd had, toen zij een week in Parijs was, geen Hollandsch zou verstaan en ze zou dan een grief te meer hebben kunnen aanvoeren tegen het meisje, dat ze veel te jong vond voor de zware taak die haar wachtte — en dit was haar grootste grief, die ze wijselijk zou verzwijgen voor haar man — dat véél te mooi en te elegant naar haar zin was.

Madame van Dijk hield er niet van, dat er onder het vrouwelijk personeel waren, die haar eigen, zoo goed onderhouden schoonheid in de schaduw konden stellen.

Want, dit ze mooi was — niemand wist het zoo goed als zij zelf!

Er was dan ook in het hotel een collectie vrouwelijk personeel, dat bezwaarlijk in een schoonheids-wedstrijd had kunnen uitkomen.

En nu kwam daar plotseling een meisje, dat direct onder héür, Amanda van Dijk, zou staan en dat haar eigen schoonheid wel eens zou kunnen verduisteren!