Contrasten

150

kwam iets als een vaderlijke teederheid op zijn gezicht, toen hij zei:

„Ik hoop, dat u het naar uw zin zult hebben in uw nieuwen werkkring," en dan, met een wuif-be-weging naar den kleinen chasseur, die als een schaduw achter hem stond:

„Quick, chas! breng Fraulein Röstel naar Madame."

„Tot straks op m’n kamer, baby!” riep Sally haar na, en eer nog Norine bij Madame beland was, wist de portier en het heele bureau al, dat de dochter van den rijken petroleumkoning Graham een intieme vriendin was van hun nieuwe gouvernante.

„Vreemd!" zei de boekhouder en z'n wenkbrauwen beschreven een halve boog.

„Amerikaansch!" vond de portier en hij haalde z'n schouders op. „Van die American girls kun je immers alles verwachten! Een nieuwe hobby!"

Sally had zoo langs haar neus weg van „m’n vriendin Fraulein Röstel" gesproken, wel wetend, dat het Norinchen een voorsprong zou geven. Had ze niet de ondervinding dat alles boog voor de vorstelijke fooien die ze gewend was te geven?

Achter den kleinen chasseur aan liep Norine de lange gang door over den molligen Smyma-looper, die haar een gevoelige steek gaf en evenals alles in dit schitterende eerste rangs hotel, een scherpe tegenstelling bood met het vervallen uitzien van hun eigen oude en toch zoo dierbare hotel.

„Entrez!" riep een heldere stem, toen de chasseur