Contrasten

149

ze, Norine onder den arm nemend, „ik rol om van den slaap. Bye Fred!"

Norine nam afscheid van de van der Meerlen's met de belofte zoo gauw als het kon, te zullen komen.

De twee auto's reden weg en de beide meisjes, staande op de hooge hotelstoep, wuifden ze na.

De portier en de piccolo, die in eerbiedige houding gewacht hadden, tot de dames uitgewuifd waren, lieten 't tourniquet draaien en de meisjes wervelden naar binnen in de goed-verwarmde en hel-verlichte hotelhall, waar een gezoem was van gasten.

„0! dear old America!" juichte Sally, die bekende klanken hoorde en de portier, zich naar haar overbuigend, berichtte, dat zich vele landgenooten van Miss in het hotel bevonden.

„Great Heavens! als er maar geen kennissen bij zijn!" lachte Sally.

,,'t Is prettig de bekende klanken van je moedertaal weer eens te hooren, maar de lieve kennissen kunnen me gestolen worden. Kom, darling, we moeten onze namen inschrijven!" en Sally wilde zich naar de balie begeven.

„Personeel hoeft niet in te schrijven," zei Norine, en er was even een bittere klank in haar stem.

Dan wendde ze zich tot den portier en maakte zich bekend als de nieuwe gouvernante.

Z'n stem was eenige graden minder beleefd, toen hij hoorde, dat ze geen rijke Amerikaansche was, maar z'n oogen, die eerlijk en vriendelijk waren, namen snel Norine's fijne figuurtje in zich op en er