Contrasten

146

En ze verkneuterde zich bij het idee, dat Norine niet wist, dat ze den braven meneer van der Meerlen er voorgespannen had om te zorgen, dat ze een slaapkamer kreeg vlak bij Norinchen.

„Als ik maar eerst in dat hotel zit,” had ze tegen de van der Meerlen’s gezegd, „dan zal ik wel zorgen, dat alles gaat zooals i k het me voorstel. Ik boks zooiets voortreffelijk voor elkaar!”

Waaraan de van der Meerlen’s dan ook geen oogenblik twijfelden.

„Geen onaardige aankomst,” zei Sally, toen ze de lichten van Amsterdam uit het donker zagen verrijzen.

Toen de trein het perron binnenreed, liet Sally het portierraampje zakken en boog zich erover heen.

„Halloh!” gilde ze uit alle macht en ze zwaaide met den zijden doek dien ze van haar hals had getrokken en Norine naar voren duwend: „Kijk eens wie daar staat, Norinchen!”

,,Fred!” riep het meisje blij.

„Rol er niet uit!” plaagde Sally.

,,'n Gelukje, dat de van der Meerlen’s er ook staan, tenminste nog wat belangstelling voor m ij n behouden aankomst!”

„We brengen jullie naar je nieuwe home,” zei meneer van der Meerlen, na de hartelijke verwelkoming.

,,'t Is heel jammer, dat je niet eerst nog een weekje bij ons kunt komen, maar we begrepen en respec