Contrasten

145

Eigenlijk waren allen blij toen het afscheid aanbrak.

Herr Röstel had niet gewild, dat Norine het laatst uit het hotel zou gaan, hij was met zijn getrouwde dochters achtergebleven tot Norine vertrokken was en voor elkaar hadden ze zich flink gehouden tot het laatste oogenblik toe.

En Norine had, toen ze met Sally in den trein zat, gewuifd tot ze niets meer van het dierbare grijze hoofd gezien had. Maar toen was ook haar kracht gebroken en was ze zacht huilend neergedoken in het hoekje van de coupé.

Sally had haar rustig laten uithuilen en was al dien tijd verdiept geweest in een Amerikaansche novelle, die ze gewend was bij bosjes te verslinden. Maar de heele verdere reis had ze Norine verkwikt met al haar goede zorgen en ze was van een kalme opgewektheid, die geheel verschilde van haar anders zoo luidruchtige vroolijkheid.

Norine had moeten goed vinden dat zij de regeling had van hun reis naar Holland, iets wat haar na alle drukte van de voorafgegane weken heel welkom was.

„Je hebt ’t maar weer eens Amerikaansch aangelegd," zei Norine, toen ze eindelijk merkte, dat ze de geheele reis door in een gereserveerd compartiment zaten.

„Laatste weelde-uitspatting van een petroleum-prinses!" lachte Sally.

„Je zult eens zien, hoe sober ik ga leven als we in Holland zijn!"

Contrasten.    10