Contrasten

138

Margret las de vorstelijke wijze, waarop ze ontslagen zou worden en even kwam het in haar op, dat ze dit mooie aanbod eigenlijk fier van de hand moest wijzen en zij, Margaretha de Bruyn dien onver-dragelijken petroleum-Protz daarmee eens netjes op zijn plaats moest zetten. Maar dan stelde ze zich gelijktijdig voor, wat ze zich van al het geld aan weelde zou kunnen verschaffen en daarmee was haar eergevoel meteen in slaap gesust.

„Dus ik kan eigenlijk zoo gauw mogelijk weg gaan," zei ze, met een poging tot hooghartig doen, die haar niet al te best meer afging.

Sally, die den strijd gezien had en zich geërgerd had aan dat, wat zij het karakterlooze in Margret noemde, had een ironisch antwoord op de lippen, maar ze dacht aan de belofte, die ze Norine gegeven had en vriendelijk zei ze:

„Richt het net zoo in, Margret, als het je 't gemakkelijkst is. En hoor eens,...." weer weifelde ze en dit weifelen van haar bevreemdde Margret ten zeerste, „ik heb vandaag iets voor je gekocht als herinnering aan...."

„De prettige dagen die we samen hebben doorgebracht," vulde Margret sarcastisch aan. „Houd je souvenir, Sally, en doe niet zoo Norine-achtig, 't gaat je slecht af, de heilige te spelen."

„Gelijk heeft ze," dacht Sally eerlijk.

Ze ging naar de kast en haalde er een klein etui uit.

„Nou, zuur, laat 't dan een vergoeding zijn voor alle ergernis, die ik je veroorzaakt heb."