Contrasten

137

schaarden en ze dan met den één, dan weer met den ander moest dansen.

Maar Margret zat met een spinnijdig gezicht naar het augurkje te kijken dat onder in haar glas lag.

Het werd werkelijk een dolgezellige avond en er was stemming, zélfs bij het klachtenboek en haar Duitsche vriendinnen.

Want Sally, die zich weer snel verkleed en ont-schminkt had, was als gastvrouw onweerstaanbaar en even zag men een glimpje van de Sally, zooals die kon zijn, wanneer ze op de grootsche feesten, die haar vader pleegde te geven, recipieerde.

Toen Margret en zij dien avond naar hun kamers gingen, zei Sally — en er was een groote zachtheid in haar stem:

„Margret, wacht je nog even met naar bed gaan, ik heb je iets te zeggen.”

Margret, verbaasd, volgde haar naar hun zitkamer, die Sally, toen ze besloten had voor langeren tijd in het hotel te blijven, bij gehuurd had.

„Ga even rustig zitten,” zei Sally, die zelf heele-maal niet rustig was en eigenlijk niet wist, hoe ze moest beginnen. „Ik heb vanmorgen een brief van

vader gekregen. Vader vindt beter, dat dat "

„Ik begrijp het," zei Margret koel en in die koele hooghartigheid was ze echt de dochter van de voormalige Freule Elck tot Wilchenburch. „Wanneer wenscht je vader, dat ik heen zal gaan?”

„Hier! lees maar, vader zal je zeker nog zelf schrijven.”