Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

„Hij doet zoo eigenaardig ...” begon Lous. Dan viel ze zichzelf in de rede: „Och, wil je thee? Je hebt nog geen thee gehad, hè ? Ik zal direct bellen.” Ze draaide haar ringen om. „Ja Zeg, Frederik doet zoo wonderlijk de laatste dagen.”

„Maar hoe dan?” vroeg Bea.

„Ja, ’k weet niet. Hij is verstrooid. Hij zit voor zich uit te staren en dan opeens glimlacht hij, zoo maar stil voor zich heen.” „Hij zal aan wat prettigs denken. Wees blij,” meende Bea. „Ik heb al gedacht, zou het soms in verband staan met mijn verjaardag? Misschien heeft hij wat leuks bedacht.”

„Best mogelijk. Hij fuift je wellicht op een reis naar de Riviera.”

„Nee, och nee, dat denk ik niet. Misschien krijg ik de bontjas, die ik bij de Bonneterie heb zien staan.”

„Daar heb je ook kans op. In elk geval zal het wel iets plezierigs zijn, als hij bij het idee alleen reeds glimlacht,” meende Bea.

„Ja, denk je wel ? Ik had ook zoo graag een parelsnoer gehad of een nieuw Perzisch tapijt in de eetkamer.”

„Nu, je kunt toch een verlanglijstje maken en dat op zijn pyjama spelden.”

„Ja, dat is het juist,” zei Lous peinzend. „Dat doe ik èlk jaar. Maar nu zei Frederik Zondag, dat het niet noodig was. Hij wist al iets.”

„Frederik is een model-echtgenoot,” zei Bea. „Ik heb nog nooit een man meegemaakt die niet vier weken tevoren bij zijn vrouw zeurde, wat ze op haar verjaardag hebben wou.” „Ja, zoo was Frederik anders ook. Maar dit jaar... nee, 't is vreemd. Als hij mij maar niet iets geeft, wat ik niet gebruiken kan. 'n Belachelijke jurk bijvoorbeeld, die ik niet kan dragen. Dat zou al te pijnlijk zijn.”

„Misschien geeft hij je wel een race-auto of een paard,” ontdekte Bea.

„Flauw,” zei Lous. Ze schudde haar hoofd. „Wil je even

154