Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

„Ik weet niet wat je bedoelt/' zei Lous zachtzinnig en toegevend.

„Kom, 't was zoo'n Engelsche mop. Weet je wel, zooiets van love me en sleep geloof ik."

„Sleep and forget/' ried Bea, die Lous' répertoire nog wel van vroeger kende.

„Ja, dat was het. Ja precies," zei Frederik en hij kneep bij een hooge noot zijn oogen angstig dicht.

„Neen, dat is de serenade van Tosselli," zei Lous geduldig.

„O, och, hoe je dat zoo gauw raadt," zei Frederik bewonderend.

„Daar raad ik heelemaal niet naar. Dat weet ik." Lous wiegde haar hoofd heen en weer. „Wat komt het prachtig over, vind je niet?" Ze neuriede even mee.

„Ja prachtig," knikte Bea.

„Hmm, prachtig," beaamde ook Frederik en hij verschoof op zijn stoel, toen de dame in Hilversum haar stem# speciaal voor deze feestelijke gelegenheid, scheen uit te zetten.

„Ik vind de radio wel een der meest grootsche uitvindingen van den laatsten tijd," zei Lous en ze wenkte het meisje om de soepborden weg te nemen. „Vooral als je bedenkt hoe leerzaam het is op elk gebied."

„Ja, dat is zoo." Bea knikte. „Ik heb laatst bij Jan en Mies een verhandeling gehoord over zuigelingenverzorging. Neen maar, buitengewoon."

„En dan de cursussen in vreemde talen, die je volgen kunt. Ik ben stellig van plan om mijn Fransch weer op te halen." Lous prikte in het brosse, geurige pasteitje. „Zou je daar ook niets voor voelen Frederik?"

„Nee," zei Frederik bot. „Nee, daar voel ik geen klap voor. Ik kan me overal met mijn Engelsch verstaanbaar maken. Dat is mij voldoende."

149