Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

„Speelt de radio?”

„Ja juffrouw,” zei het meisje en keek misprijzend naar Bea's schoentjes van slangeleer.

Bea zoog haar wangen in. Ze kon niet dubbelgevouwen van den lach binnen komen. Maar als ze zich Frederiks gezicht voorstelde ... Ze gaf het meisje haar mantel over. Lous had hem net zoo goed een panter als huisdier kunnen schenken. Het geluid van een mensch in doodsnood drong door tot de hall. Bea knelde haar chrysanten onder den arm, kuchte, en stapte de salon binnen. Frederik zat bij den haard, zijn haar verwilderd, alsof zijn handen erin gewoeld hadden. Bea vond, dat zijn oogen angstig en om hulp zoekend haar aankeken. Lous, in de eetkamer bij de radio staand, riep:

„Zeg Bea, ik zoek Boedapest.”

„Ja, dat merk ik,” riep Bea en ze duwde Frederik de bloemen en het nieuwe model sigarenaansteker in zijn handen. Ze beet op haar onderlip. Haar oogen dansten. Dan sloeg ze Frederik op zijn schouder.

„En — jarige, van harte hoor. Ben je niet dol gelukkig?” Frederik keek hulpeloos naar de bloemen en het pakje. „Ja,” zei hij dan zuchtend, „ik ben kapot van geluk.”

— Aan tafel hadden ze Hilversum. Terwijl het stugge meisje de soep rondgaf, jubelde een dame in Hilversum de serenade van Tosselli. Lous hield haar lepel geheven.

„Zeg, ik voel me nu net, of we in een wereldsch restaurant met muziek dineeren.” Ze legde haar hand op Frederik's pols. „Vind je ook niet, manneke?”

„Ja,” zei Frederik, „zoo voel ik me ook precies.” Hij hief zijn hoofd op als een schichtige haas. „Is dat niet dat ding, wat jij vroeger zong? Hoe heette dat ook? Weet je nog wel, er was een hooge noot in, die je niet halen kon. Dat zei je zelf altijd,” zei Frederik haastig. Bea boog zich diep over haar bord.

148