Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

kind zou zeggen: „Je houdt niet van spinazie? Nu, dan eet je maar niet. Maar je krijgt niets anders. Dan zul je 't wel lèèren eten/'

Lous rakelde het vuur in den haard op. Met den pook geheven, zei ze: „Twee jaar, zoo lang we nu getrouwd zijn, heb ik me er in geschikt. Niet piano gespeeld als Frederik thuis was. Niet gezongen. Nooit muziek-avondjes gearrangeerd, dat weet je toch ook wel. En nu heb ik er genoeg van. Frederik moet maar van muziek lèèren houden.”

„Nu, hij zal een leuke verjaardag krijgen,” besloot Bea.

„Zet je 't aan zijn bed? Zoen je hem wakker met een koptelefoon om?”

„Neen, ik neem een luidspreker,” zei Lous. Waarop Bea opnieuw den zakdoek in haar mond stopte en met haar hoofd op de stoelleuning gleed.

„Ik zal jou nog eens wat vertellen,” besloot Lous terwijl ze opstond en de theetafel bij den haard rolde.

Bea hief haar gevlekte gezicht.

„Nee, asjeblieft niet. Meer zulke bommen, en 't zou mijn eind zijn. Kind, ik heb in jaren niet zóó gelachen.”

Ze wreef met den zakdoek over haar oogen. „Ik hoop voor jou, dat Frederik öök zoo lacht, als een meneer hem ’s morgens om zes uur wakker gilt met een aria uit den Vliegende Hollander.”

„Zóó vroeg worden geen opera's uitgezonden,” zei Lous.

„Nu, jij zult het wel weten,” besloot Bea en hikte een nieuwen lachaanval weg.

* *

*

Bea stond op de stoep, gewapend met een bos chrysanten en het nieuwste model sigaren-aansteker voor Frederik. Ze spitste haar ooren. Klonken reeds geen jammerklachten door de muren heen?

Ze vroeg het stugge dienstmeisje, dat opendeed:

147