Confetti (geschreven samen met Cissy van Marxveldt)

„Je bent bar hartelijk, dat moet ik zeggen/’

„Als ik hartelijk ben, is 't óók niet goed/' zei Bea en gaapte weer. „O, ik bèn moe. Laat gedanst gisteravond bij Trianon. ’n Gezellige club hadden we, de Vissers waren er ook bij, en die lange jongen van Swart/'

„Zoo/' zei Lous. Ze stak haar onderlip vooruit, ,/k Benijd je. Frederik houdt niet van dansen/'

„Nu, dan benijden we mekaar," constateerde Bea tevreden. „Ik ben fel jaloersch op je fijne flat en je ingebouwd bad en je warm en koud water. En ik word ziedend van afgunst als ik naar de Perzen kijk op je parket."

Lous glimlachte, ,/k Geef Frederik een radio/' zei ze dan.

Bea veerde overeind. „Versta ik je goed? Een radio?"

„Ja. Waarom?"

Nu lachte Bea. Ze lachte luid en hartelijk. Ze propte haar zakdoekvlinder tegen den mond, omdat ze begreep hoe Lous natuurlijk op springen stond. „Neem me asjeblieft niet kwalijk," proestte ze gesmoord, door den zakdoek heen.

„Ik wist niet, dat een radio zoo belachelijk was," zei Lous hoog.

„Is-hij-ook-niet," hikte Bea. „Absoluut niet. Maar voor Frederik ..." Ze schokte. Ze veegde de lachtranen af. „Of heb ik het me verbeeld, dat hij zich twee jaar lang met hand en tand tegen een radio heeft verzet."

„Frederik heeft soms van die onverklaarbare principes."

Lous wreef haar nagel tegen haar handpalm.

„En dwaze antipathieën. Daarvan wil ik hem genezen."

„Zooiets van geestelijke homoeopathie." Bea strekte haar armen omhoog. „Spaar me asjeblieft. Frederik, die wel kon huilen van afgrijzen als vroeger op de club de gramophoon speelde. Weet je nog wel?"

„Nu ja, nonsens. Elk beschaafd mensch behoort van muziek te houden," stelde Lous vast op de manier, zooals ze tegen een

146