Het geitenweitje

i88

„Vooruit! Dronken tante!” dolde Mar en ze pakte Jes onder de arm en trok haar het Leidsche Plein op.

Rob ging de weg uit met Ans en Clem.

„Een geslaagde bijeenkomst geweest,” zei hij-vergenoegd. „Jullie lieveling was in een puike stemming.” „Daar bofte Marie de Boer bij,” lachte Clem.

„O, neen,” verdedigde Ans hem. „Geloof dkt niet! Als hij haar niet werkelijk had willen houden zouden geen twintig borreltjes in staat zijn geweest hem af te brengen van een eens genomen besluit, niet waar, Rob?”

„Absoluut. Hij is een vent uit één stuk, dat heb ik jullie in den treure voorgekauwd en ik ben blij, Anske, dat je het tegenwoordig ook inziet.”

„Zeg, Rob, weet je wat je doen moest?” vroeg Clem. „Je moest een vorkje met ons mee komen pikken, ’t Lijkt me niks gezellig voor je, na al die genoegelijkheid nu naar je kamers te moeten gaan en in je eentje te middagmalen. Moeder vindt het altijd prettig als je komt.”

„Ik stem onmiddellijk in! Ans, ben je ’t er ook mee eens? Kan ik het doen?”

„Natuurlijk, echt genoegelijk.”

„Even een paar blommetjes voor je Moeder kopen, dat had ik anders vanavond gedaan. Ze moet toch ook haar aandeel in de feestvreugde hebben.”

„Weet je wat,” zei Clem. „Ik pak hier de tram en jullie doen samen de bloemenboodschap. Als jullie dan thuis komen is Rob’s bord aangeschoven.”

In de stille herfstavond liepen Ans en Rob naast elkaar. „Ans,” Rob’s stem verried ingehouden beroering. „Denk je niet, dat Clem gevoeld heeft, hoe dol-en-dolgraag ik een woordje met jou alleen zou spreken vanavond? Ik loop al weken met het plan rond je te vragen... Ans, ben ik nou een man voor een formele declaratie? Nee, hè? Ansje begrijpt me zó ook wel. Zou je... wil je... denk je... dat Gerritje goed genoeg zou zijn om de man...”

„Van dè freule te worden,” zei Ans ernstig. „Je vraagt helemaal niet, Rob, of die lastige, verwende Ans wel de geschikte vrouw voor jou zal zijn. Je weet niet half hoe ’n