Het geitenweitje

183

De meisjes zaten in lusteloze houding voor hun boterhammen.

„Wat is dat hier voor een begrafenis-stemming ?” vroeg Gerritsen.

„Zeg, kerel, gelukgewenst met je promotie,” deed de Greef joviaal.

„Dank je wel. En, dames, waarom zijn jullie zo zwijgzaam? Kan er geen gelukwens van jullie af? Daar hecht ik waarde aan. Ik ben een bijgelovige ziel.”

„Van harte, menéér Gerritsen,” zei Jes plechtstatig.

„Van harte, menéér Gerritsen,” echo-de een koor van stemmen en zelfs Marie de Boer deed er aan mee.

Hij was al lang ingelicht door moeder Broese en wist precies waar de vind vandaan woei.

„Kinderen, wat is er aan het handje? Ik voel me of ik in een grafkelder verzeild ben geraakt! Vanwaar die veranderde houding?”

„De dames vinden — en zéér terecht,” — nam de Greef het woord, „dat het nu uit moet zijn met al die gekheid van „Gerritje” en zo. Dat moet je voelen, amice!”

„Ik voel niets!” deed Gerritsen dood onschuldig. „Nogal wiedes, dat de dames van je afdeling, collega, niet zo ongedwongen met mijn zozeer geachte oud-chef Groenou konden omgaan als ze dit met de nederigste uwer dienaren deden en ik dicht hun genoeg tact toe om de toon te weten te bewaren, als we elkaar binnen de muren van dit achtenswaardig gebouw op ander terrein dan het geitenweitje ontmoeten. Dit wetend, geachte collega, verzoek ik hen even prettig en ongedwongen met me om te gaan als ze dit deden toen ik nog niet chef van Administratie was.”

Zélfs de Greef moest lachen en de zo echt gemoedelijke wijze waarop Gerritsen hem even had laten voelen, dat er niets veranderde nu hij wat hoger op de maatschappelijke ladder was geklommen, liet niet na indruk op hem te maken.

„Leve ons Gerritje!” riep Mar plotseling jubelend uit en de anderen stemden in koor van harte met haar in.

„Is-ie niet om te zoenen?” vroeg Mar, toen de beide heren vertrokken waren.