Het geitenweitje

i79

geen wonder zijn als Clem zich wat in ’t hoofd ging halen. En zijzelf dan? Was hij voor haar niet nog veel attenter, dan voor Moeder en Clem samen? Waarom kon ze het opeens niet goed hebben, dat Clem zich misschien zou kunnen verbeelden, dat Rob met zijn attenties een bizon-dere bedoeling had?

„Dan zal-ie komen,” zei ze in antwoord op Clem’s veronderstelling. „Moet hij zich maar vooruit annonceren, ’t is toch al gek, dat hij maar zo ongevraagd aan komt sjezen.”

„Hè, Ans, wat onaardig,” zei Clem volkomen onbevangen. „Hij is zó hartelijk, een broer zou niet liever kunnen zijn. Wat heb je nu opeens tegen hem? Wat kun jij toch grillig zijn! Moeder vindt ’t ook zo genoegelijk, dat-ie zo geheel sans gêne bij ons naar binnen komt lopen, het is toch echt een bewijs, hoe thuis hij zich bij ons voelt.”

„Je hebt gelijk, ik kan een echte draak zijn en ik meen er geen cent van. Als hij komt, gaan we niet, want ik kan hem moeilijk de strop op z’n hals halen om met drie vrouwen naar de bios te gaan.”

„Wedden, dat hij het heel best zou vinden?”

„Ik zou er toch niet over dromen, want dan zou hij ook met willen, dat ik fuifde.”

„Ja, dat is waar,” gaf Clem toe. „Laten we ’t dan maar afwachten. In ieder geval wordt ’t toch een gezellig avondje, want een film is ook niet te versmaden.”

Ans was volkomen gerustgesteld omtrent haar zuster’s affectie voor Rob en het drong plotseling als iets grappigs tot haar door, dat het de tweede keer was, dat ze zich een verkeerde voorstelling maakte van Clem’s genegenheid. De eerste keer had ze gedacht, dat die Sjoerd gold en ’t had haar wrevelig gestemd en nu...

„Wat zijn vrouwen vreemde wezens,” glimlachte ze stil voor zich heen.

„Eerst dacht ik toch heel zeker, dat ik van Sjoerd hield en hoe gemakkelijk is het me eigenlijk gevallen hem uit mijn gedachten te verbannen. En nu...”

Weer lachte ze in stilte en ze dacht aan Rob’s warme,