Het geitenweitje

178

geslotene van Moeder,” stelde Ans voor zichzelf vast.

„Hoe gaat het eigenlijk bij jullie in de zaak?” vroeg Ans, die vond, dat Clem er niet zoveel meer van vertelde als in de begintijd.

„Z’n gangetje. Tegen October zal er wel weer meer opleving komen, het was de laatste maanden niet zo druk als in het voorjaar, toen alle dames badpakken breiden. De dametjes trekken zich niets aan van die inzinking en schijnen het heel gewoon te vinden, maar ik kan het niet goed hebben als het zo’n water- en melk-tijd is! Als ik er iets van zeg lachen ze en zeggen, dat het best in orde zal komen.”

„Zouden ze middelen hebben?”

„Och, ik geloof, dat ze er niet slecht bij zitten, maar ik ben altijd bang, dat ze mij aan de kant doen als het zo slap bHjft.”

„Laat naar je kijken! Ze zijn veel te blij_? dat ze je hebben. Ze kunnen er nu toch lekker hun gemak van nemen!”

„Dat zeggen ze zelf ook, maar ik vind het nu eenmaal een zuur idee, als ik m’n geld niet waard zou zijn.”

„Hoe kom je aan zo’n kleinmoedige bui?” lachte Ans, die het niet gewend was Clem zo down te zien.

„Ik weet het zelf niet. Ik geloof, dat het uitsluitend komt doordat het de laatste tijd ontzettend stil in de zaak is. Praat er maar niet met Moeder over, anders maakt die ziel zich ook nog zorgen.”

„We gaan vanavond met ons drietjes aan den boemel,” zei Ans plotseling, want ze dacht aan de tien pop, die ze al als verloren beschouwd had en vond het voor de anders zo opgewekte Clem heel best om er eens een avondje uit te zijn. „Ik fuif Moeder en jou en mezelf niet te vergeten op een fijn filmpje.”

„Opslag gekregen?” informeerde verbaasd Clem.

„Was ’t maar waar! Ik vond een riks in een oud tasje,” jokte Ans onvervaard.

„Zou Rob niet...?”

Ans keek haar zuster even van terzijde aan. Hoe kwam ze nu weer zo direct op Rob? Zou daar de reden van haar downheid zitten? Al die attenties ook van Rob, ’t zou