177
lijk te maken,” dacht Ans. „Sommige mannen kunnen dat zo laatdunkend doen, alsof het eigenlijk een hele genade is met een vrouw over zoiets te willen praten! En toch moet je als vrouw net zo goed op de hoogte zijn van al het wereldgebeuren en is het een feit, dat je al die verwarrende dingen van tegenwoordig gemakkelijker kunt volgen als je ze met iemand bespreekt, die er een heldere kijk op heeft.”
De frisse herfstlucht streek langs Ans’ wangen. Er was zo iets opwekkends in de lucht, dacht ze. Het was een genot, zo'n wandeling na de soms wat bedompte kantoorlucht. Ze kon best even doorlopen en Clem op gaan halen, iets, dat Clem altijd zo genoegelijk vond, maar dat Ans zelden deed, omdat ze vaak opzag tegen de omweg.
Clem was nog bezig met een klant toen Ans de zaak binnen stapte, maar ze wenkte, dat ze gauw klaar was.
„O, als nu maar niet die goeie dametjes binnen stevenen,” dacht Ans, maar de dametjes hadden geen idee, dat Clem’s zuster in de zaak was en bleven rustig in hun huiskamer, wat ze vaak deden, nu Clem zich zo goed ingewerkt had. Alleen als er meerdere klanten tegelijk waren kwamen de zusters Clem te hulp.
„Fijn, dat je me weer eens bent komen halen,” zei Clem opgewekt, toen ze arm in arm met Ans naar huis liep.
„Het was zulk zalig weer en ik had een gevoel of ik niet lang genoeg van die heerlijke lucht kon genieten.”
Clem luisterde vol belangstelling toen Ans vertelde van Stans’ bezoek aan het geiten weit je.
Clem voelde zich zo’n beetje één met de meisjes en het gebeurde vaak, dat ze met één van hen een filmpje ging pakken of er een gezellig avondje door bracht. Vooral met Leni was ze erge goeie maatje geworden.
„Die twee hebben elkaar gevonden,” dacht Ans dan vermaakt als ze hoorde van een afspraak die de beide meisjes maakten.
Ans zelf was alleen dichter tot Lotte gekomen en hoe goed ze ook met de anderen was, er kon nooit sprake zijn van intimiteit.
„Clem heeft die gemakkelijke manier van met iedereen te kunnen omgaan, die Vader zo sterk had. Ik heb meer het
Het Geitenweitje
12