Het geitenweitje

173

begin af laten werken, erg gewoon huishoudelijk werk. Ik vond het eerst niet zo prettig, maar al gauw vond ik het fijn. Als ik ’s avonds moe en wel in mijn mandje lag, sliep ik direct in en ’s morgens kon zuster me haast niet m’n bed uit krijgen. Maar, zo lief als ze ook is, ze kent geen pardon en al had ik nog zo’n slaap, om zeven uur moest ik m’n mandje uit. Al heel gauw mocht ik de patiënten die hun kamer moeten houden bedienen en ik was er nog geen twee maanden of ik hielp zuster met alles mee. Ik heb nog nooit in mijn leven zo’n voldaan gevoel gehad en ’t was net, of alle grieven die ik tegen verschillende mensen had — ze keek naar Ans, die dat wel oplette, maar geheel onbevangen deed — van me weg genomen werden, ’s Avonds vóór ’t naar bed gaan, kwam zuster op mijn kamertje en sprak ik alles met haar uit. Jullie hebt er geen idee van, hoeveel ik te danken heb aan zuster. Ze heeft me niet met zachtheid behandeld en ik heb heel wat van haar te slikker! gekregen, maar ze heeft me laten inzien, dat ik een egoïstisch wezen was, dat goed bezig was haar eigen leven te verknoeien. En was het nu nog maar alleen mijn eigen leven geweest, maar ik heb het ze thuis onmogelijk zuur gemaakt en ik ben hier ook een groot mispunt geweest. Het is nu allemaal voorbij en ik hoop, dat jullie me alle last zult vergeven, die je met me had. Ans, ik ben tegen jou een grote draak geweest, je moet maar denken dat iedereen z’n leven kan verbeteren en dat ik hiermee hard bezig ben. ’t Gaat heus niet zo gemakkelijk als het jullie nu misschien wel lijkt en ik val vaak genoeg weer terug, maar dan krabbel ik met behulp van zuster en nog een lieve oude dame, die in ons pension is, weer op en tracht de fout te herstellen. Ik heb er eerst erg tegen op gezien hier heen te gaan, maar ik heb Moeder moeten beloven, dat ik zelf zou gaan en ik heb er geen spijt van, want jullie hebt me enig ontvangen en de lieveling viel me vreselijk mee. Ik wou intussen maar, dat-ie terug kwam, want ik ga vanmiddag weer weg en ik moet nog een paar boodschappen doen. Hij heeft me niet gezegd, of hij er vrede mee had, dat ik meteen weg blijf.”