Het geitenweitje

„Het is voor u, juffrouw Terhoeve,” beet de Greef Ans toe, terwijl hij haar de hoorn van de telefoon toestak.

„Hemel!” schrok Ans. „Ik hoop maar niet, dat er thuis iets gebeurd is!”

Hij bromde iets binnenmonds.

„Ja?” hoorden ze Ans gejaagd vragen. „Met wie? O, met Stans? Of je even mag komen? Natuurlijk! Enig, dat je weer bent opgeknapt! Kom je dan op het koffie-uurtje? Wat zegt u, meneer de Greef? O, wacht even, meneer de Greef zegt, dat je kunt komen wanneer je wilt, het is toch niet zo gek druk vandaag.” Ans herhaalde prompt de woorden van de lieveling. „Tot straks dan, Stans.”

„Ze was zeker vergeten, dat het personeel niet in kantoortijd opgebeld mag worden,” herinnerde voor alle zekerheid de Greef de meisjes even aan deze strenge bepaling. „Nu, ik ben erg benieuwd hoe juffrouw Everhart nu is en hoop, dat we geen scènes met haar krijgen.”

„Grappig, dat ze mij opbelde,” verwonderde Ans zich. „Dè gebeten hond nog wel!”

„Juist een teken van beterschap,” vond Jes.

Een half uur later kwam Stans binnen. Een door zon en lucht gebruinde Stans, met een opgewekt gezicht en een aangenaam stemgeluid.

„Dat is een hele verrassing, juffrouw Everhart,” zei de Greef hartelijk, terwijl hij haar een stevige handdruk gaf. „En we hoeven niet te vragen, hoe u het maakt! U ziet er zó welvarend uit.”

„Ik voel me gewoon een ander mens,” zei Stans en er lag een tevreden trek op haar vroeger zo knorrig gezicht. „Er is hier weinig veranderd,” zei ze rondkijkend. „Alleen een ander op Miep’s plaats en op de mijne. Typisch, om als visite op kantoor te komen,” lachte ze.

„We hopen, dat u niet lang als bezoek hier zult komen, maar gauw uw oude plaatsje weer in kunt nemen,” moedigde de Greef haar aan.